என்னைப் பற்றி....

My photo
Salem, Tamil Nadu, India
சொல்கிறேன்..

22 January, 2013

6543210 - இது எல்லோருக்கும் பிடித்த நம்பர் ..!


நம்பர்களில் நமக்கு 8 பிடிக்காது. 7 1/2 பிடிக்கவே கூடாது. 13, 666 கொஞ்சம் பயம். ஆனா 6543210 என்ற இந்த நம்பர் நம்ம எல்லோருக்கும் பிடிக்கும்.

பிடிச்ச நம்பர் என்கிறீங்க .... ஆனா இது இறங்கு முகமா இருக்கே என்று நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது. ஆனா இதுதான் ஏற்றமான வாழ்க்கைக்கு உதாரணமான நம்பர். அப்படி என்ன சார் இதுலே விசேசம் என்று கேட்கிறீர்களா? ஒவ்வொன்னா சொல்றேன் கேளுங்க..!

சார்.. நாம எப்படியோ ஒரு வழியா நல்ல படிச்சு ஒரு வேலையிலே செட்டில் ஆகி விடுகிறோம். அது மாதச் சம்பளம் வாங்குகின்ற வேலையா இருந்தாலும் சரி, இல்லே சொந்தத் தொழில், வியாபாரமாக  இருந்தாலும் சரி... மாசமான ஒரு கணிசமான தொகை கையில் வந்தால் மனசு ரொம்ப சந்தோசப்படும்... நிம்மதியாக இருக்கும். அதுக்கு வேண்டிய நம்பர் 6. இது கொஞ்சம் பெரிய நம்பர் என்றாலும், பெருசா விரும்பறதிலே என்ன தப்பு  இருக்கு..? அதாவது மாசத்துக்கு 6 டிஜிட்லே சம்பளம். இப்போ குளுகுளுன்னு இருக்குதா...?

சரி... அடுத்து இவ்வளவு சம்பாத்தியம் பண்ண வேண்டுமென்றால், அதுக்கு எப்பவும் வேலை.. வேலை.. என்று இருக்க வேண்டும். ஓய்வெல்லாம் கிடையாது. கடுமையாக உழைத்தால்தான், நிறைய சம்பாதிக்க முடியும். இவ்வளவு சம்பாத்தியம் எதிர்பார்க்கின்றோம் என்றால், அதை சம்பாதிக்கும் தகுதியை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். டிபார்ட்மெண்டல் டெஸ்ட் எழுதணும். புரோமோசனுக்கு முயற்சி செய்யணும். இண்டர்வியு அட்டெண்ட் பண்ணனும். பெரிய அதிகாரிகளை இம்ப்ரெஸ் செய்யனும். இதெல்லாம்  சம்பளம் வாங்கறவாளுக்கு. அவாளே ஒரு வியாபாரியாக இருந்தால், நிறைய முதலீடு செய்து சரக்கு வாங்கிப் போடணும். விளம்பரம் செய்யனும். தரம் இருக்கணும். தொழில்காரனா இருந்தால் சர்வீஸ் சூப்பரா இருக்கணும். இப்படி நிறைய இருக்கு. இந்த நிலையிலேதான் 5 என்ற நம்பர் முக்கியத்துவம் பெறுது. அதாவது மாஞ்சு..மாஞ்சு.. என்னதான் வேலை செய்தாலும், அது ஒரு வாரத்துக்கு 5 நாள் மட்டுமே.  மீதம் 2 நாள் விடுமுறை. எந்த  வேலையும் கிடையாது. ஜாலியா ஊர் சுற்றுவது, விரும்பியவாறு இருப்பதுதான் வேலை. இப்போ இன்னும் குளுகுளுன்னு இருக்குதா...?

இப்படி வாரத்திலே கிடைக்கின்ற ரெண்டு நாள்லே ஊர் சுற்ற, உறம்பரை வீடுகளுக்கு போக, நண்பர், நண்பியோட டூரடிக்க போக நம்பர் 4 வேண்டும். நம்ம தினசரி 5 நாள் வேலைக்கும் இந்த நம்பர் 4 இருந்தா கொஞ்சம் கவுரவம். அதென்ன ஒரு 4 சக்கர வாகனம்தான். சிறுசு, பெருசு என்று எதுவாக இருந்தாலும், நல்ல நிலையில் உள்ள ஒரு ஏசி கார் இருந்தா எவ்வளவு நல்ல இருக்கும்? இப்போ கொஞ்சம் ஜில்லுன்னு இருக்கா?

இப்போ கை நிறைய காசு [சாரி... பை நிறைய (6 டிஜிட்லே) பணம்], வாரத்துக்கு 5 நாள் வேலை, எந்த நேரத்திலே சாவியை போட்டாலும், "ம்ம்.. என்ன இந்த நேரத்திலே...?" என்று சிணுங்காமல், "தோ .... வந்துட்டேங்க.. நான் ரெடி" என்று  கிளம்பும் 4 சக்கர வாகனம் என இப்படி எல்லாம் இருக்கு. இந்த நேரத்திலேதான்  நமக்கு நம்பர் 3 வேணும். அதென்ன..? வேற ஒண்ணுமில்லேங்க... 3 பெட்ரூம் மட்டும் கொண்ட ஒரு குட்டி ஃபிளாட். அதாவது ரியல் எஸ்டேட்காரவா  சொல்லுவாளே 3BHK அபார்ட்மெண்ட்ன்னு ... அதுதான். எத்தனை நாள்தான் வாடகை வீட்டில் வாழ்றது? ஊரே விட்டு தள்ளி இருந்தாலும் பரவாயில்லே. காத்து, வெளிச்சம், தண்ணி வசதி கச்சிதமா இருக்கணும். இன்ஸ்டால்மென்ட் கடன் வசதி மூலம் வாங்குவதாக இருந்தால், இன்னும் பெஸ்ட். இப்போ பால் அல்வா சாப்பிட்ட மாதிரி இருக்கா?

என்ன இருந்தாலும், நம்பர் 2 இல்லைன்னா நமது வாழ்வு நிறையவே மீனிங்லெஸ் ஆகி விடும்; ரொம்ப போரடிக்கும். ஆணோ, பெண்ணோ ரெண்டு குழந்தைகள் நமக்கு இருக்க வேண்டும். கியூட்டா ஆணொன்னு, பெண்னொன்னு இருந்தா நல்லா இருக்கும். இப்போ சந்தோசமா இருக்கா..?

எல்லாத்துக்கும் மேல நம்பர் 1 இருந்தாதாதான் எதுவும்  சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். அதுவும் சாதரணமா இருக்கக் கூடாது. கண்ணுக்கு லட்சணமா, தித்திப்பா இருக்கணும். பார்த்தாலே பரவசம் வரணும். அதான் சார் ... நெஞ்சத்திலே இனிப்பு தடவிய sweet heart மனைவி இருக்கோணும். "அன்பான மனைவி ... அழகான துணைவி.... அமைந்தாலே பேரின்பமே "-ன்னு சும்மாவா சார் பாடி வச்சான். அதுக்கென்னு அன்புக்கு ஒரு மனைவி, அழகுக்கு ஒரு துணைவி என்று ரெண்டு பேருக்கு வாழ்க்கைபட்டுற கூடாது. அப்புறம் பார்முலா பூராவும் தாப்பாய்டும். அது மாதிரி நெஞ்சத்திலே இனிப்பு தடவி, செயல்லே வஞ்சகம் செஞ்சா ரொம்ப கஷ்டம். எனவே தேர்ந்தெடுப்பு சரியா இருக்கணும். ஃபிரண்ட்லியா, ஜாலியா ஜோடி இருக்கணும். இப்போ ஹில் ஸ்டேசன்லே லைட்டா தூற்ற மழையிலே, கையிலே மசாலா தடவின சூடான சோளக்கருது சாப்பிட்டுக்கொண்டே நடந்து போற மாதிரி இருக்கா..?

அது சரி சார் ... கடைசியிலே நம்பர் 0 எதுக்கு வருது என்று நீங்க கன்பியூஸ் ஆவுரது எனக்கு புரியுது. 0-வுக்கு வேல்யூ உண்டா சார்? கிடையாது. நம்ம வாழ்க்கையிலே நம்மளை எந்த டென்சனும் கொஞ்சம் கூட தாக்கக் கூடாது. அமைதியா, சந்தோசமா, நிம்மதியா, ஜாலியா போய்க் கொண்டே இருக்க வேண்டும் (என்று ஆண்டவனிடம் தினமும் வேண்ட வேண்டும்). இப்போ ஓக்கேவா சார்...!

0 % டென்சன், 1 இனிப்பு நெஞ்சக்கார மனைவி, 2 அருமையான குழந்தைகள், 3 பெட்ரூம் கொண்ட குட்டி  ஃபிளாட், நாலு இடங்களுக்கு போகவர 4 சக்கர வாகனம், 5 நாள் உத்தியோகம், 6 டிஜிட் சம்பாத்தியம்.. பாத்தீங்களா  நம்பர் ஏறுமுகமாக வந்திடிச்சு! அப்போ வாழ்க்கை ஏத்தம்தானே சார்..?

இப்போ இந்த 6543210 நம்பர் உங்களுக்கு ரொம்பவே பிடிக்குதில்லே...?!



21 January, 2013

புத்தகக் கண்காட்சி - ஓர் உற்சவம்

பொங்கல் பண்டிகை விடுமுறையின் போது சென்னை வாழ் மக்கள் இரண்டு கடல்களின் முன் மகிழ்ச்சியுடன் கூடியிருந்தனர் என்றால் அது மிகையல்ல. அதுவும் அவர்களும் கடல் போன்று திரண்டு.

அந்த இரண்டு இடங்கள் - ஒன்று மெரினா கடற்கரை... மற்றொன்று சென்னை ஒய்.எம்.சி.ஏ. மைதானத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த புத்தகக் கண்காட்சி. 



கூட்டமோ... கூட்டம்...! அது வெறும் பார்வையாளர்களின் கூட்டம் மட்டுமல்ல.  எத்தனை ஊடகங்கள் வந்தாலும் புத்தகங்களின் தனியிடத்தை தகர்க்க முடியாது என்பதை காட்ட வந்த கூட்டம். வந்தவர்களில் யாரும் வெறும் கையோடு வெளி வரவில்லை. எல்லோர் கைகளிலும் குறைந்த பட்சம் இரண்டு புத்தகங்களை காண முடிந்தது. நல்ல புத்தகங்களை வாங்கிய அல்லது வாங்கிக் கொடுத்த மகிழ்ச்சி அவர்கள் முகத்தில் தெரிந்தது.


சுமார் 600 கடைகள். பார்வையிட வசதியாக 14 நடைபாதைகள். அப்படியே பார்வையிட்டு நடந்து வந்தால் சுமார் 5 மணிநேரம் ஆகின்றது. கண்காட்சி என்பதால் பதிப்பாளர்கள்/விற்பனையாளர்கள் மனமுவந்து புத்தக விலையில் 10 சதம் முதல் 30 சதம் வரை தள்ளுபடி கொடுத்தது வரவேற்பிற்குரியது. புதிய புத்தகங்கள், மறு பதிப்புகள், திருத்திய பதிப்புகள், துறை வாரியான புத்தகங்கள் (ஆனால் சட்டத் துறை புத்தகங்கள் பெரிதாக தென்படவில்லை) என எல்லாம் இருந்தன. கல்கி, கண்ணதாசன், சுஜாதா, ஜெயகாந்தன் போன்ற என்றும் மனதில் நிற்கும் எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களை எல்லாக் கடைகளிலும் காண முடிந்தது.



கையில் ரொக்கம் இல்லையென்றால் கடன் அட்டை வாயிலாக பணம் செலுத்தும் வசதி கடைகள் நெடுகிலும் பொதுவாக ஏற்பாடு செய்யபட்டிருந்தன. உள்ளே சிற்றுண்டிக் கூடம் ஏதுமில்லை. எனினும் காபி, பழச் சாறு கடைகள் ஆங்காங்கே வைக்கப்பட்டிருந்தன.

காட்சிக் கட்டணம் ரூ.5/- மட்டுமே. கூட்டம்  அதிகம் என்பதால் வரிசையும் நீண்டு இருந்தது.

உள்ளே புத்தகங்களை பார்வையிட்டு ஒரு சந்தோசக் களைப்புடன் வெளியே  வந்தால், கண்காட்சிக்கு எதிரே 'சாப்பிடலாம் வாங்க' என்று பதாகை கொண்ட சிற்றுண்டி உணவகம் அழைக்கின்றது.

பல்வேறு இடங்களில் இருந்த புத்தகங்கள் அனைத்தும் கண்காட்சியில் ஒன்று சேர அணி வகுத்து நின்றது ஓர் உற்சவம்தான்.


20 January, 2013

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை ....!

"நான் இ.பி.கோ.-விற்கு பயப்படவில்லை. ப.பி.கோ.-விற்கு பயப்படுகின்றேன். அதாவது 'பகவான் பிரசிஜர் கோட்'-க்கு பயப்படுகின்றேன்." - கவிஞர்  கண்ணதாசன்.

தனது புத்தகம் ஒன்றில் கவியரசு எழுதிய இந்த வரிகளை முன் எப்போதோ படித்த நியாபகம். எவ்வளவு ஆழமான சிந்தனை, வேடிக்கையான வார்த்தை ஜாலங்களில்.

ப.பி.கோ.-விற்கு பயப்பட்டு விட்டால், பிறகு நாட்டில் இ.பி.கோ., சி.பி.கோ., (சிவில் பிரசிஜர் கோட்), சிஆர். பி.கோ. (கிரிமினல் பிரசிஜர் கோட்) ஆகிய சட்டங்களுக்கு வேலை இல்லை என்பது உண்மைதானே ?

எல்லாவிதமான உணர்வுகளையும் தனது பாடல்களில் காட்டியவர் கண்ணதாசன். அவரது பாடல்களுக்காகவே ஓடிய திரைப்படங்கள் எத்தனையோ? உடலை வருடும் தென்றல் காற்றாய் மனதை தழுவும் அவரது மெல்லிசை பாடல் வரிகளை இன்றெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கலாம். ஆயிரம் அர்த்தங்கள் அவற்றில் மென்மையாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

"நெஞ்சில் ஒரு ஆலயம்" என்ற திரைப்படத்தில் இடம்பெற்ற மிக அருமையான பாடல் வரிகளை பாருங்கள்,-

"நினைப்பதெல்லாம் நடந்து விட்டால், தெய்வம் ஏதுமில்லை;
நடந்ததையே நினைத்திருந்தால், அமைதி என்றுமில்லை.
முடிந்த கதை தொடர்வதில்லை இறைவன் ஏட்டினிலே;
தொடர்ந்த கதை முடிவதில்லை மனிதன் வீட்டினிலே."

நமது வாழ்வில் நினைப்பது எல்லாமே நடந்து விடுகின்றதா..? சத்தியமாக கிடையாது. ஏதோ "காக்கை உட்கார பனம் பழம் விழுந்து விட்டால்" உடனே "நான் அப்போவே சொன்னேனில்லே .... இது நடந்தே தீருமின்னு" என்று மார் தட்டிக் கொள்கின்றோம். நடக்காது போனால், "சாமி எப்படியாவது முடிச்சு வையப்பா .." என்று கடவுளிடம் கற்பூரம் காட்டுகின்றோம். அதுபோல  முடிந்து போன கசப்பான, வேதனையான நிகழ்வுகளை நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், அடுத்து ஆக வேண்டியதை யார் பார்ப்பது? நாம்தானே பார்த்தாக வேண்டும் ? மனம் அமைதியாக இருந்தால் மட்டுமே செயல் சரியாக நடைபெறும்.

தொடர்ந்து வரும் பாடல் வரிகளில், "வாழ்வில் நாளை நடப்பது உனக்கு தெரியுமா ?" என்றொரு கேள்வியை கேட்டு பதிலும் சொல்கின்றார் கவிஞர்.

"எங்கே வாழ்க்கை தொடங்கும்? அது எங்கே எவ்விதம் முடியும்?
இதுதான் பாதை... இதுதான் பயணம்...என்பது யாருக்கும் தெரியாது.
பாதையெல்லாம் மாறிவரும்; பயணம் முடிந்து விடும்
மாறுவதை புரிந்து கொண்டால், மயக்கம் தெளிந்து விடும்"

இதோ அந்தப் பாடலை உங்களுக்காக போடுகின்றேன். எத்தனை முறை கேட்டிருந்தாலும் மீண்டும் ஒரு முறை கேட்டு சாந்தமடையுங்கள்.


சில சமயம் நமக்கு ஏற்படும் இழப்புகள் மிகப் பெரிதாக இருக்கும். நம்மை நிறையவே தாக்கி இருக்கும். அதை இலகுவாக எடுத்துக் கொள்ள கவிஞர் கண்ணதாசன் 'பாலும் பழமும்' படத்தில் அருமையான வரிகளை தருகிறார்.



"பாத கணிக்கை"-யில்,

யாரெல்லாம் எது வரை வருவார்கள் 
என்று அருமையான விளக்கம் கூறி விட்டு,

"சென்றவனை கேட்டால், 
வந்து விடு என்பான். 
வந்தவனைக் கேட்டால் 
சென்று விடு என்பான்"

என்ற வரிகள் எவ்வளவு சிந்திக்க வைக்கின்றன.


இப்படி எத்தனையோ பாடல்கள். எல்லாம் சொல்ல ஒரு பதிவு போதாது ! அவர் எழுதிய 10 பாகங்கள் கொண்ட 'அர்த்தமுள்ள இந்து மதம்' உண்மையிலேயே அர்த்தமுள்ளவை. எழுதிய கவிதைகள் பல ஆயிரம். 'மன வாசம்', 'வனவாசம்' ஆகிய புத்தகங்களில் தனது சுய சரிதையை அவர் கூறுகின்றார். பத்திரிகை ஆசிரியர், திரைப்பட தயாரிப்பாளர், அரசியல்வாதி உள்ளிட்ட பல்வேறு முகங்களை தன்னகத்தே கொண்டவர்.  எல்லாப் பழக்கமும் கொண்ட அவர், சோதனை மற்றும்  வேதனைகளுக்கு நடுவே சாதனை படைத்தவர்.

பார்வதி, பொன்னழகி, வள்ளியம்மை என்ற மூன்று மனைவிகளையும், 9 மகன்களையும், 5 மகள்களையும்  கொண்ட அவர் காரைக்குடி அருகே 'சிறுகூடல்பட்டி' என்ற சிற்றூரில் பிறந்தவர். அங்கு அவர் பிறந்த வீடு இன்று நினைவு இல்லமாக உள்ளது. அண்மையில் அந்த வீட்டிற்கு சென்று பார்வையிட்டு வந்ததில், ஒரு மிகப் பெரிய கவிஞன் பிறந்து, சுவாசித்து வாழ்ந்த  வீட்டில் எனது சுவாசமும் கலந்தது என்று பெருமை கொண்டேன்.






கவியரசர் கண்ணதாசனின் பாடல்கள் நெஞ்சம் மறப்பதில்லை...!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...